Калі я бягу па піва, што восеньскі заяц зварыў, дарогай здараецца дзіва, для нашых краёў эксклюзіў: мне шчасціць пабачыць Маркеса ў сяйве вечаровых свяціл. Ты нават пра гэта не мар, кіса, хоць сотку, хоць дзве накаці. Ён ціха ідзе між выбоін па трасе асфальтных хвароб. Ён велічны стомлены воін. Ён вольны душой хлебароб. Ён бачыць мяне дазвання, як бацька, як лекар, як жрэц. Ён чуе маё хваляванне. Ён знае – я жнец, швец, ігрэц. Ды, зрэшты, ён блытае з Кафкам мой вобраз, мой імідж, гештальт… Эх, колькі яшчэ маім стаўкам быць бітым аб звонкую сталь?! Мне Маркес пра тое не скажа. Падумаю сам: “Не трывож” і ўрэшце заўважу паклажу – валізку інстрýмантаў “Bosch”.
