Дачка
Мая дачка па горадзе ідзе
зь сяброўкамі ці з новым кавалерам.
І палымнее ў бліскавіцах дзень,
І пасьпяшае рух нябесных сфэраў.
Мая дачка – наіўнае дзіцё,
што мроіць пра марозіва й каханьне.
А перад ёй вялікае жыцьцё
на трыццаць восем тысячаў сьвітаньняў.
Мая дачка гуляе ў партызан
паміж басэйнам і кавярняй зь піцай.
Яна сябе ня хоча ўвесьці ў зман,
бо ёй ад зманаў вельмі кепска сьпіцца.
Мая дачка – крыху фотамадэль –
саромеецца ўласнай прыгажосьці.
Вясновы дождж ёй дорыць акварэль.
Яна ў адказ ласкава шэпча штосьці.
Мая дачка – расейка, як мы ўсе.
Москва, Москва, как много в этом звуке...І нешта ў сэрцы чэзьне пакрысе,
як сонца напярэдадні разлукі.
вясна, 2009 г. 
