з досьведу службы ва ўнутраных войсках-Г-
ГАДАВІК (рас. "годичник")
Вайсковец, які нясе тэрміновую службу, маючы за з плячыма вышэйшую адукацыю. Тэрмін службы такога вайскоўца складае адзі год, ад чаго і паходзіць само слова. Такая асаблівасьць выклікае почасту зайздрасьць і злабу з боку маладзейшых векам суслужыўцаў незалежна ад часу прызыву. З гэтай нагоды іншым разам ужываецца іншае слова –
гадзючнік.
ГАЛЕНЬНЕ (рас. "бритьё")
Катаваньне, якое мусяць штодзённа ўчыняць над сабою салдаты, каб належны выгляд пры т.зв.
разводзе на заняткі. Чыніцца галеньне ва ўмовах наўмыснай адстунасьці гарачай вады. Эфэктыўнасьць такіх працэдур звычайна мінімальная, бо даводзіцца спрабаваць выбрываць як сьлед непадрослую шчэць. Але двухдзённая няголенасьць у войску недапускаецца. У пэўных вайсковых частках звычаёвае права накладае табу (
непалаген) ці абмежаваньні на выкарыстаньне якасных сродкаў для галеньня (мадэрновых станкоў, крэмаў, ласьёнаў, электрабрытваў).
ГІМНАСТЫКА РАНІШНЯЯ (рас. "гимнастика утренняя")
Комплекс спартовых практыкаваньняў, якія выконваюцца вайскоўцамі хвілін празь 5-10 пасьля пад'ёму. Адбываецца на вуліцы. Форма адзеньня– адпаведна паравіне года і ўсталяваных вайсковымі статутамі стандартаў. У маёй пэрсанальнай практыцы – бег вакол разьмяшчэнья, адцісканьне, сякія-такія практыкаваньні.
2000 і 2006 г.
Cтаронкі слоўніка:
А Б В Г Д Е Ё Ж
З
Выказваньні чытачоў
buslovskas 12.12.2006. 0:32
я праходзіў службу гадавіком, на мой погляд зайздрасьць была толькі з боку тых з кім прызваўся, а з боку старэйшых дык і наадварот. нават калі зампаліт прымусіў "ромбік" прычапіць то ніхто ані разу за гэтыя "панты"не дакалупаўся. а наконт галеньня – зыходзячы з узросту валосьсе расло і хутчэй і таўшчэй, таму раніцой прыходзілася шчыльней голіцца, а некалькі разоў было так, што пасьля абеду які-небудзь афіцэр дакалупваўся да таго, што я няголены :)
Балахонаў 12.12.2006. 16:30
2buslovskas:
Ну пэўна ж усё ад мікраклімату таго ці іншага падразьдзяленьня залежыць. Мае
чэрапы толькі ад аднаго бляску маіх вачэй ўпадалі ў шаленства. Ромбікаў ніякіх не было. Звычаёвы перавод у
чэрапы, а тады ў
дзяды быў. Але я ніколі не дзедаваў. А калі прыйшлі
маладыя, і нехта зь іх раптоўна кідаўся расьцілаць ці засьцілаць мне ложак, я адпраўляў іх на хутар матылькоў лавіць:)
З галеньнем былі сур'ёзныя праблемы: шчэць у мяне расьце супэрхутка. І сапраўды бывала, што даводзілася галіцца колькі разоў на дзень. А неяк прыяжджала нейкая праверка, і я тымчасам дняваліў. Камбат (а ў нас гэта быў маёр, гадоў на8-10 старэйшы за мяне) хадзіў з трывожным нетрываньнем туды-сюды. Пытаецца: "Чаго ня брыўся?", а я кажу: "Брыўся. Ужо адрасло. Ад хваляваньня", на што ён: "І ў мяне таксама ад хваляваньня шчаціна лезе":)
buslovskas 12.12.2006. 0:21
наконт тэрмінаўпераводу – у нас была традыцыя (задоўга да мяне) пераводзіць гадавікоў у чэрапы на сканчэньне соткі, а ў дзяды на свой жа палцінік.
Сямён 14.12.2006. 13:48Мой прызыў спрабаў сьцябацца зь мяне, гадавіка: вось застанецца табе месяц да ДМБ, а Мальцаў – раз і загад, каб гадавікі1,5 гады служылі. На што я працягваў думку: а паўтарачнікам, адпаведна, 2,5 гады. Крыўдзіліся і
пасылалі.
