КИНО па-беларуску

ЗЯЗЮЛЯ
Пераклад ахвярую Сяргею Скрабцу

Песьняў дагэтуль няствораных, колькі?
Парай, зязюля, як сьлед:
месьцічам мне быць ці жыць на хутары,
крыцай ляжаць ці азараць сусьвет?
Сусьвет.

Сонца маё – вачэй не хавай,
Зірні, я сьціснуў далонь у кулак,
І даўшы мне порах, рады дай,
Што й як...

Хто памкне дарогаю самотнікаў?
Волаты адважныя
на нажы ўскіпелі ў полі ў баях.
Мала хто, унікнуўшы бяспамяцтва,
З розумам ясным здольны цярэбіць шлях.
Той шлях.

Сонца маё – вачэй не хавай,
Зірні, я сьціснуў далонь у кулак,
І даўшы мне порах, рады дай,
Што й як...

А дзе ж ты цяпер, воля вольная?
У якіх краях золак залаты вітаеш і з кім?
Хораша з табой, ды кепска безь цябе,
голаў свой ды плечы шматпакутныя пад кій,
пад кій.

Сонца маё – вачэй не хавай,
Зірні, я сьціснуў далонь у кулак,
І даўшы мне порах, рады дай,
Што й як...

Пераклад: 2005 г.

ПАЧАК ЦЫГАРЭТ
Я сяджу й назіраю з чужых вокнаў чужы небакрай
І ня бачу між зорак знаёмых сьвяціл.
Я блукаў па бездарожжы, шукаючы рай,
Азірнуўся і агледзіў, што не насьлядзіў.
Але, як ё ў кішэні пачак цыгарэт,
Дык жа ўсё ня гэтак кепска, на цяперашні дзень.
І квіток на самалёт, што са срэбным крылом,
Адлятае і кідае зямлі свой цень.
І ніхто не хацеў быць вінавайцам безь віна.
І ніхто не жадаў рукамі прысак цягаць.
А бяз музыкі цяжка й на людзях канаць,
А бяз музыкі ня хочацца прападаць.
Але, як ё ў кішэні пачак цыгарэт,
Дык жа ўсё ня гэтак кепска, на цяперашні дзень.
І квіток на самалёт, што са срэбным крылом,
Адлятае і кідае зямлі свой цень.

Пераклад: 1992-2004 г.

ГРУПА КРЫВІ
Цёплае месца, ды вуліцам мець
Трэба водціскі нашых ног.
Зоркавы пыл боты нясуць.
Добра ў фатэлі. Коўдра. Камін.
Шчэ націснуць цынгель не пасьпеў.
Сонечны дзень перасычных сноў.
Рэзус фактар, група крыві,
Мой парадкавы нумар на рукаве.
Пажадай, каб фартунным быў бой.
Пажадай мне не застацца ў гэтай траве,
Не застацца на мураве.
Пажадай мне фартуны.
Ё, чым плаціць. Ахвоты няма
Да ўзмогі за кожны кошт.
Прагі няма хоць камусьці на грудзі ставаць.
Я хацеў бы застацца з табой,
Проста застацца з табой,
Ды высокая зорка наноў
Заве ваяваць.
Рэзус фактар, група крыві,
Мой парадкавы нумар на рукаве.
Пажадай, каб фартунным быў бой.
Пажадай мне не застацца ў гэтай траве,
Не застацца на мураве.
Пажадай мне фартуны.

Пераклад: 1992-2004 гг.

СОНЦА-ЗАРА
Белы сьнег. Шэры лёд.
Люты боль з ран зямлі імкне.
Шматкалёрнаю коўдрай на ёй
Места ў дарожным вязьме.
А над местам тым аблокі плывуць,
Захінаюць нябесны сноп.
А над местам тым жоўты дым.
Месту аж дзьве тысячы год,
Выжытых у промнях зары,
Імя якой СОНЦА.
І дзьве тысячы год вайна,
Вайна без адметных прычын.
Вайна – бава маладых
а лекі супраць маршчын.
Чырвань-чырвоная кроў.
Праз гадзіну проста зямля.
Празь дзьве на ёй кветкі ў траве,
А праз тры яна зноўку жыве
У праменьні гарачай зары,
Імя якой СОНЦА.
І вядома, што было так заўжды:
Хто ня помніць ні чыноў, ні імён,
Той гатовы дацягнуцца да зор,
Калі нават навокал сон,
І прапасьці, згарэўшы ў зары,
Імя якой СОНЦА.

Пераклад: 1992-2004 г.