Прачытала на дзiва змястоўны артыкул пра свайго любiмага маладога пiсьменнiка Сяргея Балахонава, чыя кнiга «Iмя грушы» вельмi папулярная ў беларускай маладзёвай тусоўцы.
Трэба сказаць, што абсалютна згодная з агульным мэсiджам крытыка Макса Шчура. Цалкам пагаджуся з яго бачаннем цяперашняй лiтаратурнай «сiтуёвiны», як казалi ў 90-х.
Вось толькi параўнанне балахонаўскага апавядальнiка з «падвыпiлым канферансье ў засмярдзелым правiнцыйным клубе» мяне засмуцiла. Бо тыя канферансье даўно ўжо гакнулi, разам з тымi клубамi... Даўнавата iх не бачыла, няма як параўнаць.
Аднак жа цiкавая рэч — чаму ў нас самымi раскрытыкаванымi аказваюцца ўсё ж самыя любiмыя публiкай аўтары? Чаму менавiта iм выстаўляюць раз за разам гамбургскi рахунак... Такое ўражанне, што крытыкi ўсё ж трошачкi раўнуюць чытача да паэтаў i празаiкаў...
© Ганна КIСЛIЦЫНА. Чытанне як характар: Дзённiк бландзiнкi. «Звязда» [серада, 8 жніўня 2007 года, № 147 (26012)].
