Калісь дзёньнікі заводзілі, каб іх ніхто ня ўбачыў. Цяпер іх
заводзяць, каб убачылі ўсе. У сеціве існуе ўжо не адна сотня беларускіх
інтэрнэт-дзёньнікаў (па-ангельску — блогаў), большасьць зь якіх
гуртуецца на партале «Livejournal.com». Пяцьдзясят кілябайтаў — столькі ў сярэднім займае адна старонка блогу. У рэальным жыцьці гэта адпавядае цэламу тыдню.
Інтэрнэт-дзёньнікі – віртуальная забаўка для рэальных людзей.
Balachon
Сяргей Балахонаў салодка пацягваецца — ажно косьці хрусьцяць.
Сёньня адна з тых раніц, калі ня трэба сьпяшацца на працу. Ён
усьміхаецца, і заспаны манітор, які атабарыўся на раскладным стале
эпохі Машэрава, паволі расплюшчвае сваё электроннае вока. Мадэм
верашчыць, спрабуючы прабіцца ў сеціва праз павуціньне гомельскага
тэлефоннага дроту. Але «пан настаўнік» не нэрвуецца і не сьпяшаецца.
Навокал — працоўны вэрхал. Справа — кубак з гарбатай, зьлева — сподачак
з «вычварэнскімі бутэрбродамі» (белы хлеб з маслам, кілбасой, сырам і
крабавымі палачкамі). А яшчэ чырвоны нататнік, дыск з антывіруснымі
праграмамі, кніга Хадановіча «Старыя вершы», 18-ты выпуск «Гістарычнага
слоўніка беларускай мовы», нямецка-расейскі слоўнік, старонкі
гомельскіх газэт, шпулька з капронавымі ніткамі, пустая піяла,
бутэлечка з клеем ПВА. Давяршае карціну тоўсты сшытак зь незавершаным
творам.
Нарэшце, злучэньне наладжана. Сяргей Балахонаў зьнікае — замест
яго зьяўляецца Balachon, аўтар дзёньніку «Вяртаньне на крукі свая».
Папяровы дзёньнік Сяргей Балахонаў пачаў весьці яшчэ ў 1995 г.
Летась даведаўся ад Тасі, сяброўкі па ліставаньні, пра
інтэрнэт-дзёньнікі, якія можа прачытаць хоць мільён чалавек. «Гэтага
немагчыма дасягнуць, ведучы дзёньнік папяровы», — скеміў Сяргей
Балахонаў. Так нарадзіўся Balachon. Ён ідзе па жыцьці нясьпешна,
прыглядаючыся. Убачыў, падумаў, запісаў. Вось, напрыклад, суботнік
правялі. Чым не нагода для разваг? «Як на добры розум, талака магла б
стаць часткай беларускага карнавалу: з ранку работы на карысьць
дзяржавы, а пазьней — сьвяточныя шэсьці, гульні, карагоды».
Сталы аўтар «НН», Сяргей Балахонаў інтуітыўна падзяляе ўражаньні:
«Гэта — для чарговага эсэ ў «Нашу Ніву», а гэта — у «Вяртаньне на крукі
свая». Самацэнзура? Не — дыфэрэнцыяцыя.
Алесь Кудрыцкі, "Наша Ніва", 14 красавіка 2005 г.
