Гарадзкі раманс

Чырвоная мазда
жорсткі гарадзкі раманс

1.
Мне 21 год, табе – 25.
Я лепшы студэнт палітэха.
Табе ж трэба дзетак дваіх гадаваць,
быць мужу апорай і ўцехай.

Аднак жа нябёсы зьмяняюць расклад:
мы цягай гарым узаемнай.
І я забываю зусім супрамат
у справе бясконца прыемнай.

Прыпеў:
Чырвоная мазда дзевяностага года
стаіць у двары, значыць дома твой муж.
Ты проста хацела любоўных прыгодаў.
А я думаў, муж твой аб'еўся ігруш.

2.
Ты мужа на працу справодзіш ізноў,
у сад адвядзеш мілых дзетак,
каб мы распачалі нарэшце любоў
пад зьдзіўлены шэпт хатніх кветак.

Ты кажаш мне словы пяшчот незямных,
а я штось са школьнай праграмы.
Я прагна фіксую твой кожны уздых,
мяне ты завеш самым-самым.

Прыпеў:
Чырвоная мазда дзевяностага года
стаіць у двары, значыць дома твой муж.
Ты проста хацела любоўных прыгодаў.
А я думаў, муж твой аб'еўся ігруш.

3.
Ад шчасьця сузор'і зазьзялі ўваччу,
развага ў ружовым тумане.
З табой ажаніцца я вельмі хачу
і ўжо абнаявіў webmoney.

Але ты гаворш: «Пацанчык, прабач,
я мужа ніколі ня кіну».
Я прочкі іду, ледзь таймуючы плач,
бо плакаць ня мусяць мужчыны.

Прыпеў:
Чырвоная мазда дзевяностага года
палае ў двары, хутка ўбачыць твой муж.
Ты проста хацела любоўных прыгодаў.
А я думаў, муж твой аб'еўся ігруш.

6 жніўня 2009 г.