Спайманы сон
Мілараду ПавічуТам, дзе брук асенні ў снежань рушыць,
Я спаткаўся з феніксам тутэйшым.
Ён стаяў, захутаўшыся ў шалік,
На зыры і сумна граў на скрыпцы.
З неба зоры падалі з вадою.
З хмарачосаў жоўты бліск струменіў.
Мінакі імчалі ў масках белых –
Шапацелі аб напханых моргах.
Вецер шэпт той кідаў на праспекты
І мяшаў з апошняю лістотай.
Толькі фенікс моўчкі граў на скрыпцы
І пацепваў цэлы час плячыма.
Я стаяў і слухаў гэта гранне,
Зваяваны музыкай і ветрам.
Рай і пекла грудзі мне палілі.
Сцяміў я, што быў спайманы сон мой.
30 лістапада 2009 г. 
