Пяць айчынных беларускамоўных песень
Што ж? Адстаўлю я ў бок келіхі і кілішкі. Схаваю ў лядоўню недаедзены
аліўе па-савецку Вазьму-ка ў рукі
чароўную прызму эгацэнтрызму і зірну на культурны даробак 2009 года. Зірну не толькі на беларускую культуру, але і трошкі шырэй.
Пачну з музыкі, бо тут, дзякуючы сучасным тэхналогіям, нічога не трэба пакутліва прыгадваць. Дастаткова наведаць мой акаўнт на
Last.fm і ўбачыць падрабязную статыстыку праслуханых мною за апошнія дванаццаць месяцаў песень.
Вось жа пяцёрка найбольш слушных айчынных беларускамоўных песняў.
1. KRYVAKRYŽ «Сьвету толькі зачын» («Pasaulio dar tik pradiža»)Вельмі дзіўная і па музыцы, і па манеры выканання песня, якая ўзрушыла мяне ад самага першага праслухоўвання і працягвае ўзрушваць па сёння.
Алесь Мікус здолеў пераўвасобіць верш літоўскай паэткі
Рэгіны Кацінайтэ-Лумпіцкене ў насычаную невымоўна станоўчай (стваральнай) энергетыкай
балта-крыўскую мантру. Ясна, што не ўсе такі погляд падзяляюць. Але мне асабіста гэта песня надае сілаў перад пачаткам працоўнага дня, а ў яго канцы кампенсуе сілы страчаныя. У нулявых гадах ніводная з беларускіх песень не мела на мяне такога чароўнага уздзеяння.
2. J:МОРС «Не здавайся» Песня аднаго з любімых айчынных гуртоў. Яна пра ўсё, што блізка чалавеку, які штодзённа сутыкаецца з бясконцай інфармацыйнай плынню. Яна пра стому ад прынадаў віртуальнага жыцця і ад падступнай бязмежнасці медыйнае прасторы. Пэўныя радкі (
«усім нельга дапамагчы») гучаць досыць жорстка. Але агульны пафас скіраваны ў станоўчае рэчышча: з жудаснай цемры можна выйсці, галоўнае – не здавацца. А тое, што ў песні згадваецца
фенікс, мяне падкупіла адразу ж і без агаворак.
Феніксы – гэта маё, гэта роднае.
3. Naka «Бяжы» Песню
Насты Шпакоўскай палюбіў яшчэ ў рускай версіі. Усё-ткі здараюцца містычныя збегі абставін. Над стварэннем беларускай версіі гэтай песні працаваў
Глеб Лабадзенка. Але ж не заладзілася. Напэўна праз супраціў арыгінальнага тэксту. І справа перакладу была прапанавана мне з умовай зрабіць яго літаральна за тры дні, бо
дэдлайн і ўсё такое. За гэтыя тры дні я проста зліўся з песняй. Я дыхаў кожным радком і захлынаўся ў эмоцыях, якія яна выпраменьвала. Можа таму супраціў тэксту быў пераадолены. У каторы раз слухаю тое, што атрымалася ў выніку. Яно па-ранейшаму вярэдзіць душу. Яно па-ранейшаму ўзрушвае памяць. Яно па-ранейшаму з’яўляецца часткай майго «Я».
4. Дакота «Запалкі»Беларуская версія песні загучала абсалютна нечакана. Колькі яе ні слухаў, увесь час здавалася, што яна выпала з іншай рэальнасці. Той рэальнасці, дзе беларускі поп-рок здатны быць менавіта беларускім. Яна арганічна ўпісваецца ў паралельны сусвет, які я стварыў у аповесці
«Пятля зацятасці». А за радок
«У астрог затулю, я каханне спалю запалкамі мокрымі» рэспект
Глебу Лабадзенку як перакладчыку і самой
Дакоце як уладальніцы неверагоднай манеры выканання.
5. Dа! Бл… «Параноя»Першае праслухоўванне гэтай песні ў мяне выклікала скептычны чмых. Я і думаць не думаў, што вярнуся да яе яшчэ раз. Але зусім неспадзявана песня загучала ў маёй галаве. Было гэта ўлетку пасля выпускнога вечара, добрую частку якога не было электрычнасці з прычыны жахлівай непагадзі з маланкамі, залевай і ветрам, які ламаў дрэвы. Развітаўшыся ці не самым з любімым маім выпускам, я ішоў праз шэры мокры схаладнелы горад і раптоўна заспяваў:
Зноў, як гадзіннік без стрэл,
Для цябе не паспеў
Упарадкаваць час існавання.Стала ясна, што песня проста так з майго жыцця не знікне. У нейкім сэнсе яна пра мяне.
Карцінка: WithinEye
