Земфіра Рамазанава
ТрафікАдкажы, хто прыдумаў заторы?
У завулках зіма
Зачакалася ўжо, што там будзе.
Мы з табою ў жалезнай каморы.
Не каханне даўно –
Проста нечым падобныя людзі.
Я чую звіняць твае нервы ў падстрэшшы,
Шасцёрка нястрымана рушыць першай.
І ў фортку падзьме мне халодны вецер,
І хваля ўскіпіць у горле песні.
Ты прапануеш быць зноўку разам,
Я прамаўчу неўпрыцям з дакорам.
Шмат бы чаго быць магло іншым чынам,
Каб жа без гэтых жахлівых затораў.
Хтось гадзіннікам час вымярае,
А я жыву ад зімы да зімы,
Мы з ёй, знаеце, цёзкі.
Я дзівосы цягну з небакраю,
Але ж ты ўсё разумееш:
Тройца ростаняў коўзкіх.
Я чую звіняць твае нервы ў падстрэшшы,
Шасцёрка нястрымана рушыць першай.
І ў фортку падзьме мне халодны вецер,
І хваля ўскіпіць у горле песні.
Ты прапануеш быць зноўку разам,
Я прамаўчу неўпрыцям з дакорам.
Шмат бы чаго быць магло іншым чынам,
Каб жа без гэтых жахлівых затораў.
З альбому "Четырнадцать недель тишины" (2002)
Пераклаў з расійскай Сяргей Балахонаў у 2005, 2010 г. Арыгінальны тэкст узяты з megalyrics.ru
