Прамаўляй Перамогамі ўсьцешвайся ўласнымі,
прамаўляй, разганяй, што ты кволая.
І парадамі, ясачка, кляснымі
не лячы. Раскажы, што ты клёвая.
І парадамі, ясачка, кляснымі
не лячы. Раскажы, што ты клёвая.
Раскажы, моры ўсе не сканчаюцца,
як каханьне заўсёдна бязьмежнае,
і што мары, вядома ж, зьдзяйсьняюцца,
толькі трэба жаданьне належнае.
І што мары, вядома ж, зьдзяйсьняюцца,
толькі трэба жаданьне належнае.
У цябе сто турбот, разнастайных спраў,
у мяне, каб хацеў, але анічуць.
Ты глядзела ў вакно, ну, а я сьпяваў,
а пасьля ты сказала: “Яшчэ пабудзь”.
Ты глядзела ў вакно, ну, а я сьпяваў,
а пасьля ты сказала: “Яшчэ пабудзь”.
Вось ужо за вакном людзі зь мётламі,
сьветлафоры, аўто са сьлізганьнямі.
Я ня бачыў таго, што за вокнамі,
за тваімі сачыў люстраваньнямі.
Я ня бачыў таго, што за вокнамі,
за тваімі сачыў люстраваньнямі.
Для нас двух мораў сто і адно вакно.
Прамаўляй, ці шчэ лепей, паабяцай,
Што ў нас будзе ўсё добра зноў а зноў.
Я прыму, бо такі мой абычай.
Што ў нас будзе ўсё добра зноў а зноў.
Я прыму, бо такі мой абычай.
Гэта ноч зь бессупыннай няцнотаю,
Ты крыху перабрала з чаканьнямі.
Адару цябе адзінотаю.
Мы на шкле адно люстраваньнямі.
Адару цябе адзінотаю.
Мы на шкле адно люстраваньнямі.
2008 г.
Пераклад: вясна-лета 2009 г.Арыгінальны расейскі тэкст:
Звери - Говори
Дажджы-пісталеты
(свавольны пераклад)Не заплачу, не хлусі, не патоне ў рэчцы мячык.
Ад Versage эксклюзіў анічога больш ня значыць.
Прывітаньне, гэта я, заблукаў ключ у кішэні
Вусны з вуснамі зьяднаць крыўдай праўду не заменіш
Каханьне набіла дажджы-пісталеты,
Каханьне набіла халоднае лета.
Няшчадна імчыцца, ляціць тваё лета,
Клак-клак запальніцы, дажджы-пісталеты.
Кінем плач адвечны свой, перасохлая крыніца!
Лета-лета што за збой? Па прыпынках шклу ня сьпіцца.
Шпарка лётаюць, гляджу, побач з сэрцам, рынуць-рынуць,
Кроплі летняга дажджу на вітрыны, на вітрыны.
Каханьне набіла дажджы-пісталеты,
Каханьне набіла халоднае лета.
Няшчадна імчыцца, ляціць тваё лета,
Клак-клак запальніцы, дажджы-пісталеты.
Яна
такая – ды вось, разумеш растацца нам час наступае і капцы – я гавару,
шчо цэ таке – ну, ня хочу табе распавядаць – ну я такі адразу, ну
ладна, гавору, я паехаў, праводзь мяне, калі выходзілі ўжо, я на
аўтобусе да Мугулёва пастанавіў паехаць. І мы ідзем і размаўляем, калі,
гаворыць, ты прыязджаў-зьяжджаў, я шчэ з двума круціла там раман,
сустракалася. Вось, а яе сяброўкі, якія там таксама з намі былі, яны
тож усе зналі і я такі прыпамінаю, як яны мне усьміхаліся, глядзелі, і
я такі думаю: ё-ё-ё... Гавору, ды ты гоніш. І я сядаю ў аўтобус ды
зьжджажю... Потым яна дасылае...
Каханьне набіла дажджы-пісталеты,
Каханьне набіла халоднае лета.
Няшчадна імчыцца, ляціць тваё лета,
Клак-клак запальніцы, дажджы-пісталеты.
Пераклад: 2006 г.
